ขนาดแค่ ‘ก้อนไหมพรม’… ยังทำชีวิตสู้กลับได้ขนาดนี้! แล้วอุบัติเหตุในชีวิตจริงล่ะ จะทำเราสติแตกขนาดไหน?

เห็นภาพน้องแมววิ่งหน้าตื่นหนีก้อนไหมพรมแล้วขำ… แต่ลึกๆ แอบสะท้อนใจไม่ได้เหมือนกันนะคะ ปัดโธ่เอ๊ย ลูก! ก้อนไหมพรมกลมๆ นุ่มๆ แท้ๆ ไม่รู้ไปทำท่าไหนถึงได้กลายเป็นผู้ประสบภัย วิ่งหนีหน้าตั้งซะขนาดนั้น!

แต่ถ้ามองดีๆ ชีวิตคนเราก็ไม่ต่างจากน้องแมวในรูปเลยค่ะ

บางทีสิ่งที่เราคิดว่าปลอดภัยที่สุด ไม่มีพิษมีภัยที่สุดในบ้าน ก็นี่แหละ… ตัวดีที่ทำเราเจ็บตัวเข้าโรงพยาบาลแบบไม่ทันตั้งตัว:

*โซฟานุ่มๆ เดินผ่านดีๆ ดันเตะปังเข้าที่นิ้วก้อยเท้า

พรมเช็ดเท้าผืนโปรด ก้าวเท้าผิดจังหวะนิดเดียว ลื่นพรืดก้นกระแทก

*เจ้าเหมียวสุดที่รัก จังหวะกำลังฟัดกันเพลินๆ ดันโดนข่วนสวนเข้าให้จนได้เลือด

คำว่า “อุบัติเหตุ” มันไม่ได้แปลว่าต้องเป็นเรื่องใหญ่โตบนท้องถนนเสมอไป แต่ความโก๊ะ ความซุ่มซ่ามเพียง 2 วินาทีในบ้านตัวเอง ก็ส่งเราไปสวัสดีคุณหมอที่โรงพยาบาลได้แล้วค่ะ

ตอนเจ็บตัว “สติ” เราอาจจะหลุดวิ่งหนีหน้าตั้งเหมือนน้องแมว แต่พอพยาบาลเดินถือบิลค่าเอ็กซเรย์ ค่าล้างแผล หรือค่าเย็บแผลมาให้ วินาทีนั้นความเครียดจะวิ่งมาถามหา “สตางค์”ในกระเป๋าเราทันที เจ็บตัวน่ะแปดหลอด แต่เจ็บใจที่ต้องเอาเงินเก็บไปจ่ายให้ความซุ่มซ่ามเนี่ย… เต็มสิบไม่หักค่ะ!

เพราะฉะนั้น อย่าปล่อยให้ตัวเองเป็นผู้ประสบภัยแบบไม่มีตัวช่วยเลยค่ะ มี “ประกันอุบัติเหตุ (PA) พกติดกระเป๋าไว้เถอะ เบี้ยน่ารัก หลักร้อยต่อปี ถูกกว่าค่าอาหารเม็ดน้องแมวทั้งเดือนซะอีก

ยื่นการ์ดรักษาฟรี ไม่ต้องสำรองจ่าย ลื่นล้ม หมากัด มีดบาด เดินชนโต๊ะ เลี้ยวเข้าโรงพยาบาลเอกชน ยื่นการ์ดปุ๊บ จบปั๊บ ให้ประกันสู้กับค่าหมอแทนเรา ส่วนเรานอนพักผ่อนชิลๆ พอ

อย่ารอให้ความโก๊ะมาปล้นเงินเก็บในบัญชีเลยค่ะ มาล็อกความปลอดภัยให้เงินในกระเป๋าตั้งแต่วันนี้ดีกว่า

พี่ๆ เพื่อนๆ ทาสแมวคนไหนรู้ตัวว่าเป็นสายซุ่มซ่าม หรืออยากได้ประกันอุบัติเหตุเบี้ยสบายกระเป๋าพกติดตัวไว้ ทักหลังไมค์เข้ามาปรึกษาได้เสมอนะคะ https://line.me/ti/p/~kopipapa